میلاد با سعادت حضرت امام حسین (ع) ، امام زین العابدین (ع) و حضرت اباالفضل عباس (ع) مبارک باد

پگاه روز سوم شعبان سال چهارم هجرت یکی از درخشان ترین و زیبا ترین سحرگاهان بشمار می رود چرا که او در این روز با انگشتانی از نور، مولودی مبارک و بزرگ را به نوازش گرفت.

در سوم شعبان نوری پاک و درخشان، منزلگاه رسالت را در خود فرو برد مولودی فرخنده پا به عرصه ظهور گذاشت در واقع خداوند او را برگزید تا تداوم بخش رسالت و مقتدای امت باشد و انسان را از تاریکی های جهل و نادانی برهاند .

چون به پیامبر خبر این مولود را دادند حالتی آمیخته از سرور و اندوه آن حضرت را فرا گرفت . او به آینده می نگرد و در اندیشه خود غوطه می خورد. رسول خدا به مولود می نگرد گاه شادمانی او را در خود فرو می گیرد و زمانی حزن و اندوه در دلش راه می یابد . او ساعاتی چند در این حالت به سر می برد تا آنکه قطرات اشک از چشمان درخشان و پرمهرش باریدن می گیرد . شگفتا پیامبر با آن همه شجاعت و دلیری می گرید! حال آنکه او همان کسی است که علی بن ابی طالب (ع) ، شجاع ترین مرد قریش در دشوارترین و بحرانی ترین شرایط بدو پناه می برد. شاید رسول خدا کربلا را می دیدند که اینچنین گریه می کردند.

جشن تولد عجیبی در خانه رسالت برپا بود . شادمانی با اشک و خنده با اندوه و درد توأم بود . آری که جشن صالحان همواره میان ترس و امید ، خنده و گریه جریان می یابد . اینک اندکی گوش فرا داریم نجوای آهسته می شنویم که اندک اندک نزدیک می شود . گویی این نجوای کروبیان است آنان فضای خانه را از عطر حضور خود در آکنده اند

جبرئیل پیش می آید و می گوید :

ای محمد ! خداوند تورا سلام می رساند و می فرماید علی برای تو به منزله هارون است برای موسی جز آنکه پیامبری بعد از تو نیست . پس این فرزندت را به نام پسر هارون «شبیر» بخوان .

پیامبر می فرماید : اما زبان من عربی است . پس وی را «حسین» می نامم .

فطرس نیز می آید . او از درگاه خداوند رانده شده بود و بال های خود را از دست داده بود . و چون ملائکه را در حال رفتن به زمین می دید از آنها خواسته بود تا او را نیز نزد این مولود ببرند تا شاید او را شفاعت کند .

فطرس نزد پیامبر(ص) آمد و به او متوسل شد آن حضرت به گهواره حسین (ع) اشاره کرد فطرس بال های شکسته خود را به گهواره کشید و خداوند به خاطر حسین(ع) او را مورد بخشش قرار داد و بال هایش را برگرداند و فطرس متعهد شد گه هر کس بر حسین (ع) سلام فرستد خود این سلام را به آقا رساند .

جشن پایان می یابد و پیامبر فرزند را در آغوش می گیرد و در گوشهایش اذان و اقامه می گوید و او را در آغوش می فشارد .

اوج تاریکی : جهان قبل از بعثت در تاریکی مخوفی فرو رفته بود و هیچ چیز بر مبنای عقل و منطق نبود و همه چیز بر پایه مطامع ستمگرانه رقم می خورد ؛ تمام افتخار و عزت مردمان آن عصر ، جنگ هایشان ، مال و ثروتشان و سنشان بود و از درایت و تفکر و ... هیچ خبری نبود.

حریم خلوت : در گوشه دیگر از منطقه حجاز که در اوج تاریکی به سر می برد فردی زندگی می کرد که به رغم مردمان زمانش از کرامات انسانی ، شرافت ، بزرگ منشی ، راستگویی ، درستکاری ، انصاف و ... برخوردار بود او نمونه یک انسان وارسته ، کامل ، پاک و خدایی بود و تنها او بود که شایستگی مسئولیت رسالت بزرگ الهی را دارا بود او بود که دور از چشمان مردم مدت ها خدا را پرستش می کرد او بود که در کودکی تمامی سختی ها را متحمل شده بود و تنها او بود که آزمایش الهی را با موفقیت پشت سر گذاشته بود ؛ روزهای زیادی را برای دوری از این قوم جاهل به کوه می رفت و در غار حرا به تنهایی با خدای خود راز و نیاز می کرد.

آغاز رسالت: در یکی از این روز ها محمد (ص) دوباره از کوه بالا رفت و خود را به غار حرا رسانید اما گویی این بار با دفعات قبل متفاوت بود همه چیز جور دیگری بنظر می رسید روحانیتی تازه همه وجود او را فرا گرفته بود ناگاه به آسمان نگریست درهای آسمان با شده بود و فرشتگان بر کناره آن ، او را می نگریستند. جبرئیل پیش آمده و می گوید: بخوان ، محمد (ص) خیره به او می نگرد و می گوید : چه بخوانم ، جبرئیل می گوید : بخوان به نام پروردگارت « اقراء ، بأسم ربک الذی خلق ، خلق الانسان من علق ، اقراء و ربک الأکرم الذی علم بالقلم علم الانسان ما لم یعلم » و اینچنین خداوند، محمد (ص) را به پیامبری خود مبعوث کرد.

این رویداد بزرگ در بیست هفتم رجب به وقوع پیوست که مسلمانان هر ساله این روز را به عنوان روز مبعث رسول خدا جشن می گیرند.

روز مبعث پیامبر اکرم حضرت محمد مصطفی (ص) را بر مسلمانان جهان تبریک می گویم و از خداوند منان می خواهم که به برکت این روز عزیز در ظهور حجتش تعجیل کند

بیایید چشمانمان را به حضرت زهرا (س) قسم دهیم تا همچون کاظمین که امروز در غم دوری امام موسی کاظم (ع) خون گریه می کند ذره ای اشک جاری سازد و ابروی ما در فردای قیامت گردد

شهادت نهمین معصوم و هفتمین امام شیعیان را به پیشگاه بقیة الله الاعظم (عج) ، رهبر معظم انقلاب و مردم شریف ایران تسلیت می گویم

یکی دیگر از علائم و نشانه های حتمی ظهور آقا امام زمان (عج) ، «قتل نفس زکیه است.» چنانکه امام صادق (ع) فرمود : «پیش از قیام قائم (ع) پنج علامت حتمی است : یمانی، سفیانی، صیحه آسمانی، قتل نفس زکیه و فرو رفتن ...».

و شیخ مفید (ره) از امام باقر (ع) روایت می کند که فرمود: «فاصله بین قتل نفس زکیه و ظهور قائم (ع) بیش از پانزده شبانه روز زیادتر نیست.»

مقصود از نفس زکیه ، نفس کامله ، پاک و پاکیزه است. کلمه زکیه از کلمه زکی به معنای «رشد کرد و پاکیزه شد» می باشد. و مقصود از "رشد" در اصطلاح اسلامی ، تکامل با علم اخلاص و فداکاری است ؛ و ممکن است با دقت بیشتر برای کمال  دو معنی در نظر بگیریم:

معنای اول : کمال ، عبارت است از آن چه خواسته اسلام است از یک فرد مسلمان که در درجه بالای ایمان و اراده و از خود گذشتگی باشد، بنابراین مقصود از نفس زکیه یکی از اشخاص با اخلاص و آزمایش شده در دوران غیبت کبری خواهد بودکه بر اثر فتنه ها و انحرافات حاکم در آن زمان ، به شهادت می رسد.

معنای دوم : مقصود از کمال، برائت از آدمکشی می باشد که به همین معنی در قرآن مجید آمده است : «آیا نفس زکیه ای را بدون اینکه کسی را کشته باشد کشتی ؟ کار زشتی انجام دادی». و شاید از اینکه در اخبار، تعبیر به نفس زکیه شده است به این خاطر بوده که می خواستند مفهوم قرآنی را بگویند .

ولی آنچه که معنای اول را قوت می بخشد ، آن است که از این روایات آنچه به ذهن می رسد ، نفس زکیه انسانی است که بر اثر شخصیت والای او ،آن قتل ، اهمیتی بسزا دارد ، و اهمیت قتل نیز درباره اشخاص آزمایش شده و با اخلاص است ، که در سطح بالاتری قرار گرفته باشند تا جلب نظر کنند و موجب تأثیر و تأسف عمیق مردم گردد. ولی کشف یک فرد معمولی بی گناه نوعاً اهمیتی در جوامع ندارد و جلب نظر نمی کند. ضمن اینکه اگر کسی می خواهد نشانه علامت شود ، می بایست در مورد کسی باشد که در بین مردم شناخته شده باشد ، و الا نمی تواند نشانه ظهور باشد.

بنابراین وقتی معنای اول با مجموع روایات سازگارتر بوده و معنای دوم چنین انطباق و تناسبی نداشت، بر ما لازم است که معنای اول را گرفته و بر طبق آن عمل کنیم.

محدث قمی در این رابطه می گوید: نفس زکیه آن پسری است از آل محمد (ص) که در مابین رکن و مقام کشته شود.

سالروز وفات حضرت زینب (س) اسوه صبر پایداری را به شیعیان جهان تسلیت می گویم

درگذشت عالم گرانقدر حضرت آیت الله مشکینی (ره) را به پیشگاه امام زمان(عج) و مقام معظم رهبری و مردم شریف ایران تسلیت می گویم.

از این قبیله اگر چه عاشقان رفتند

هنوز راه همان است و مرد بسیار است

مکه در ماه رجب پذیرای مقدم زائران بیت الله الحرام بود . زائران آداب و مناسک مربوط به خانه خدا را بجا می آوردند و گرد آن طواف می کردند در میان آنان زن بزرگواری نیز دیده می شد که او نیز به طواف مشغول بود اما نه آنسان که دیگران ، آری توجه او تنها به خدای یکتا معطوف بود. روحش لبریز از خضوع خداگرایان و خشوع محتاجان و وقار و متانت امیدواران به فضل خدا بود. خدای یگانه را می خواند و از او می خواست که سنگینی باری را که از آن می ترسید و پرهیز می کرد ، کاهش دهد .

بسیار می گریست و با التماس خدا را می خواند تا شاید درد زایمان را بر او آسان کند . ناگهان حادثه ای بس شگفت رخ داد:

آن زن در آخرین چرخش های خود به دور خانه خدا نزدیک رکن یمانی رسیده بود که ناگاه دیوار کعبه گشوده شد و گویی بانگی آهسته او را صدا زد که به خانه پروردگارت درون آی!

زن داخل شد و مردم در عین شگفت زدگی و ناباوری این صحنه را می دیدند و همچون حیرت زدگان فریاد سر می دادند.

آری این زن نوه هاشم ، دختر اسد و همسر ابوطالب است و فاطمه نام دارد.

سه روز گذشت ، دوباره همان دیوار شکاف برداشت چهره حاضران از خوشی درخشیدن گرفت . سیمای آن مولود بزرگ ، که بر دستان مادر بزرگوارش در حال تقلا و جنب و جوش بود ، نیز درخشش خیره کننده ای داشت .

ولادت علی بن ابی طالب (ع) ، همچون شهادت وی گواه حقی بر راستی رسالتهای الهی است او در تمام ابعاد حیاتش ، آیت بزرگ خداوند بحساب می آید .

شـکافت و سر هم آمد و دوباره شکافت

کــه تـا قیـام قـیـامـت پـدیـده شـد کــعـبه

درخــت بــود و پــر از مـیوه هـای کال امـا

علی رسید و سه روزه رسیده شد کعبه

میلاد مولود کعبه اسدالله علی مرتضی(ع) بر همه دوستداران خاندان عصمت و طهارت مبارک باد