ایام محرم الحرام و مصیبت العظمای حضرت ابا عبد الله الحسین (ع) را تسلیت عرض می کنم

کشتار مردم بی دفاع و مظلوم فلسطین در غزه را محکوم می کنم و از خداوند متعال ظهور منتقم خون حسین(ع) را خواستارم که ( این الطالب به دم المقتول بکربلا )

وقتی به حوادث این روز ها در نوار غزه می نگریم بیشتر به بی کفایتی سران عرب و مظلومیت حضرت بقیه الله الاعظم (عج) و امام حسین (ع) پی می بریم . از آن جهت مظلومیت حسین (ع) هویداست که پس از بیش 1400 سال هنوز سران عرب و این به ظاهر مسلمانان هدف از قیام او را در نیافتند و مظلومیت امام زمانمان از آن جهت آشکار می شود که یاوری ندارد و همچنان باید در پرده غیبت بماند.

یاد خطبه غریبانه امام المتقین علی (ع) افتادم که مظلومیت خود را فریاد می زند . امام در خطبه 27 خود که به خطبه جهاد معروف است چنین می فرماید:

«... همانا جهاد در راه خدا ،دری از درهای بهشت است ، که خداوند آن را برای دوستان مخصوص خود گشوده است. جهاد ، لباس تقوا ، زره محکم و سپر مطمئن خداست ، کسی که جهاد را ناخوشایند دانسته و ترک کند ، خدا لباس ذلت و خواری بر او می پوشاند و دچار بلا و مصیبت می شود و کوچک و ذلیل می شود . دل او در پرده گمراهی مانده و حق از او روی می گرداند، به جهت ترک جهاد به خواری محکوم و از عدالت محروم است.

آگاه باشید!من شب و روز ، پنهان و آشکار شما را به مبارزه با شامیان دعوت کردم و گفتم پیش از آنکه آنها با شما بجنگند با آنان نبرد کنید. به خدا سوگند که هر ملتی که درون خانه خود مورد هجوم قرار گیرد ، ذلیل خواهد شد . اما شما سستی به خرج دادید، و خواری و ذلت پذیرفتید. تا آنجا که دشمن پی درپی به شما حمله کرد و سرزمین های شما را تصرف کرد. و اینک ، فرمانده (سپاه) معاویه با لشکرش وارد شهر انبار شد و فرماندار من را کشته و سربازان شما را از مواضع مرزی بیرون رانده است. به من خبر رسید که مردی از لشکر شام به خانه زنی مسلمان و زنی غیر مسلمان که در پناه حکومت اسلام بوده وارد شده ، و خلخال و دستبند و گردنبند و گوشواره های آنها را به غارت برده ، در حالی که هیچ وسیله ای برای دفاع جز گریه و التماس کردن نداشته اند.

لشکریان شام با غنیمت فراوان رفتند بدون اینکه حتی یک نفر آنان ، زخمی بردارد ، و یا قطره خونی از او ریخته شود. اگر برای این حادثه تلخ ، مسلمانی از روی تأسف بمیرد، ملامت نخواهد شد و از نظر من سزاوار است! شگفتا! شگفتا! به خدا سوگند این واقعیت قلب انسان را می میراند و دچار غم و اندوه می کند که شامیان در باطل خود وحدت دارند ، و شما در حق خود متفرقید. زشت باد روی شما و از اندوه رهایی نیابید که آماج تیر بلا شدید !.

به شما حمله می کنند و شما حمله نمی کنید؟! با شما می جنگند و شما نمی جنگید؟! اینگونه معصیت خدا می شود و شما رضایت می دهید؟ وقتی در تابستان فرمان حرکت به سوی دشمن می دهم، می گویید هوا گرم است محلت ده تا سوز سرما بگذرد، و آنگاه که در زمستان فرمان جنگ می دهم ، می گویید هوا خیلی سرد است بگذار سرما برود. همه این بهانه ها به خاطر فرار از سرما و گرما بود . وقتی شما از گرما و سرما فرار می کنید، به خدا سوگند از شمشیر بیشتر گریزانید!.

ای مرد نمایان نامرد! ای کودک صفتان بی خرد که عقل های شما به عروسان پرده نشین شباهت دارد! چقدر دوست داشتم که شما را هرگز نمی دیدم و هرگز نمی شناختم ! شناسایی شما که جز پشیمانی حاصلی نداشت، و اندوهی غم بار سرانجام آن شد. خدا شما را بکشد که دل من از دست شما پرخون ، و سینه ام از خشم شما مالامال است ! کاسه های غم و اندوه را جرعه جرعه بر من نوشاندید، و با نافرمانی و ذلت پذیری ، رأی و تدبیر مرا تباه کردید ، تا آنجا که قریش در حق من گفت (بی تردید پسر ابی طالب مردی دلیر است ولی دانش نظامی ندارد) خدا پدرشان را مزد دهد، آیا یکی از آنها تجربه های جنگی سخت و دشوار مرا دارد ؟ یا در پیکار توانست از من پیشی بگیرد؟ هنوز بیست سال نداشتم که در میدان نبرد حاضر بودم ، هم اکنون از شصت سال گذشته ام . اما دریغ آن کس که فرمانش را اجرا نکنند، رأیی نخواهد داشت.»

سخنان مولا علی را خواندید اکنون وظیفه ما معلوم است و آن کس که هیچ کاری از دستش بر نمی آید لا اقل در دلش نسبت به ظلم روا شده بر مسلمین در غزه ، نفرت داشته باشد.

و کسانی که از دستشان بر می آید همان طور که در بیانات حضرت آیت الله خامنه ای نیز آمده بود : بزرگترین جهاد ، سخن حق نزد حاکم ظالم است.