نام و القاب

نام آن حضرت «محمّد» همان نام جدّ بزرگوارشان رسول الله صلّي‌الله‌عليه‌وآله‌سلّم است. و تمامي مورّخان و محدّثان معتقدند که پيامبر صلّي‌الله‌عليه‌وآله‌سلّم خود اين نام را بر ايشان نهاده بودند.

القاب آن حضرت بسيار است، از جمله:

مهدی ، قائم ، بقيه الله ، منتقم ، منصور ، منتظَر ، حجه الله و ....

میلاد

دوازدهمين امام شيعيان، فرزند امام حسن عسکري عليه‌السّلام در سپيده دم جمعه‌ي نيمه­ي شعبان سال 255 ﻫ . ق در «سامرا» چشم به جهان گشودند.

اصل ولادت امام مهدي عليه‌السّلام جزء مسلّمات تاريخ است و بجز ائمه، عالمان، مورّخان و محدّثان شيعه، بسياري از مورّخان و محدّثان اهل سنّت نيز بدان تصريح کرده­اند؛ در برخي کتاب­هاي پژوهشي بيش از 65 تن از اين عالمان و نام کتابهاي آنان آمده است.

مادر

مادر بزرگوار ايشان، بانويي شايسته به نام «نرجس» عليهاالسلام است که به نام­هاي ديگري چون سوسن، صيقل، مليکه نيز ناميده شده است. مادر بزرگوار امام زمان عليه‌السّلام، از طرف پدر دختر «يشوعا» فرزند امپراطور روم شرقي و از طرف مادر، نوه­ي شمعون، وصي بلافصل حضرت مسيح عليه‌السّلام است.

سيرت امام

1- زهد: امام صادق عليه‌السّلام در این باره مي­فرمايند:

«ما لِباسُهُ إلاّ الغَليظ و لاطَعامُهُ إلاّ الجَشِب»؛ «به خدا سوگند، لباس مهدي عليه‌السّلام جز پوشاکي درشت و خوراک او جز غذايي ساده نيست.»

2- تقوا: امام رضا عليه‌السّلام در اين‌باره مي­فرمايند:

«يَکون ... أتقَی النّاسِ»؛ «او پرهيزگارترين مردم است.»

3- عبادت: امام کاظم عليه‌السّلام مي­فرمايند:

«يَعتادَهُ مَعَ سَمرَتِه صَفرَةً مِن سَهرِالليلِ، بأبي مَن ليلةٍ يَرعَی النُّجومَ ساجداً و راکعاً»؛ «مهدي عليه‌السّلام بر اثر تهجّد و شب زنده‌داري، رنگش به زردي متمايل است، پدرم فداي کسي باد که شب­ها در حال سجده و رکوع، طلوع و غروب ستارگان را نظاره ميکند.»

4- عدالت: يکي از سلام‌هايي که در زيارت صاحب الامر به امام مي­دهيم اين است:

«السّلامُ عَليکَ يا عَدلَ المُشتَهَر»؛ «سلام بر تو اي عدل شناخته شده و مشهور.»

امام باقر عليه‌السّلام مي­فرمايند:

«يَعدِلُ فِي خَلقِ الرَّحمانِ، البِّر مِنهُم و الفاجِر»؛ «با بندگان خدا ، چه نيکوکار و چه بدکار عدالت مي­ورزد.»

5- سخاوت: امام صادق عليه‌السّلام مي­فرمايند:

«المهدي سمحٌ بِالمالِ»؛ «مهدي عليه‌السّلام بخشنده­اي است که مال را به وفور مي‌بخشد.»

6- خشوع: امام رضا عليه‌السّلام در اين‌باره مي­فرمايند:

«خاشِعُ للهِ کَخُشوعِ النَّسرِ لِجِناحِه»؛ «مهدي عليه‌السّلام در برابر خداوند فروتن است، همچون عقاب در برابر بالش.»

7- موضع­گيري در برابر بدعت­ها: «لايَدَعُ بِدعَةً إلاّ أزالها»؛ «بدعتي نمي‌ماند جز آن که آن را از بين برد.»

8- صبر و بردباري: امام صادق عليه‌السّلام مي­فرمايند:

«عَلَيه کمالُ موسَی و بهاءِ عيسَی و صبر أيوب»؛ «او داراي کمال موسي، شکوه عيسي و شکيبايي ايوب است.»

آن حضرت سرآمد همه­ در علم و دانش و وجود نازنينشان چشمه‌سار برکت و پاکي است. ايشان اهل قيام و جهادند. رهبر جهاني انقلابي بزرگ، منجي نهايي و مصلح موعود بشريت است. به هنگام ظهور بر کعبه تکيه زده، پرچم پيامبر صلّي‌الله‌عليه‌وآله‌سلّم را در دست گرفته و با قيام خود، دين خدا را زنده و احکام خداوند را در سراسر گيتي جاري مي­کند. جهان را پر از عدل و داد مي­گرداند، پس از آن که از جور و بيداد پر شده باشد.

دوره‌هاي زندگي حضرت

زندگي امام مهدي عليه‌السّلام شامل چند دوره‌ي پر فراز و نشيب است:

1- دوره‌ي اختفا: اين دوره از هنگام تولد حضرت (255 ﻫ . ق) تا رحلت امام عسكري عليه‌السّلام (260 ﻫ . ق) است. در مدت اين پنج سال، حضرت در دوران پدر بزرگوار خود زندگي مي‌كردند.

امام عسكري عليه‌السّلام در اين دوره، دو وظيفه‌ي اساسي و حساس را عهده‌دار بودند؛ يكي حفظ فرزندشان از گزند خلفاي عباسي، و ديگري اثبات وجود ايشان و اعلام امامتشان به عنوان امام دوازدهم.

2- دوران غيبت: اين دوران شامل غيبت صغري و غيبت كبري است و از هنگام شهادت امام يازدهم عليه‌السّلام شروع مي‌شود و تا هر زمان كه به اراده‌ي خداوند ظهور كنند، ادامه خواهد يافت.

3- عصر ظهور: پس از طي شدن دوران غيبت و به خواست پروردگار جهان، امام دوازدهم عليه‌السّلام ظهور خواهند فرمود و دنيا را سرشار از خوبي‌ها و زيبايي‌ها خواهند کرد. هيچ‌كس زمان ظهور آن موعود منتظر را نمي‌داند و از امام عصر عليه‌السّلام روايت شده است: «كساني كه براي ظهور، زماني تعيين كنند، دروغ‌گو هستند.»